W górę

foto1

Publiczne Gimnazjum nr 6 mieści się w dwóch przylegających do siebie budynkach. Pierwszy z nich wzniesiony został ok. 1880 a najpóźniej w 1895 roku, bowiem na planie Opola z tego czasu jego zarys jest już widoczny.

szkola1

 

Ta trzykondygnacyjna budowla zwraca uwagę swoją pięknie
i bogato zdobioną fasadą, która zachowała się niemal w całości do czasów obecnych.

 

szkola2Budynek wzniesiony jest w stylu neorenesansowym
i usytuowany na planie prostokąta. Wejście główne, do którego prowadzą zwężające się ku górze schody, zdobią kolumny o jońskich

głowicach wspierające
masywny portyk.
Nad portykiem znajduje się taras otoczony balustradą, na który wychodzą wysokie, zwieńczone łukiem okna, umieszczone między kolumnami
w stylu korynckim. Budowlę zdobią, znajdujące się
na drugiej i trzeciej kondygnacji pomiędzy oknami i nad nimi, bogate ornamenty roślinne – girlandy
i festony. Przy wejściu bocznym widoczna jest płaskorzeźba przedstawiająca dwa bawiące się amorki.

Dom, prawdopodobnie od początków jego powstania był we władaniu rodziny Oesterreich, w 1902 roku należał
do Emilii Oesterreich. W 1910 roku do budynku wprowadzili się uczniowie iswoją działalność rozpoczęła Miejska Szkoła Gospodarstwa Domowego. Początkowo na zajęcia uczęszczało tylko 22 uczniów, ale w 1923 roku naukę pobierało ich już 232. Wśród nich dominowały przede wszystkim dziewczęta.
Ze względu na charakter szkoły w 12-osobowym gronie pedagogicznym znajdowały się głównie nauczycielki, które prowadziły na terenie placówki również liczne kursy gotowania, szycia i gospodarstwa domowego dla mieszkanek miasta.

 

Prawdopodobnie ze względu na rozwój szkoły dobudowany został w 1928 roku drugi budynek. Nowa trzypiętrowa budowla ma bardziej nowoczesną i prostą bryłę. Jest duża i przestronna. Dzisiaj trudno ustalić przez jak długi okres Szkoła Gospodarstwa Domowego prowadziła działalność. Na pewno starszy, zabytkowy budynek w latach 30-tych znalazł się ponownie w rękach prywatnych - w 1937 roku jego właścicielem był Friedrich Kaiser, fabrykant.  

szkola3

 

Budynek w czasie zawieruchy wojennej zmieniał swoje przeznaczenie. Pod koniec wojny rosyjscy żołnierze utworzyli pod okiem radzieckiej komendantury, zakwaterowanej
w budynku na przeciw,
Oflag” - gdzie przetrzymywali do końca wiosny 1945 roku niemieckich jeńców wojennych, głównie oficerów. Na szczęście, mimo dużych zniszczeń
w centrum miasta, wyspa wyszła z działań wojennych obronną ręką. W niedalekim sąsiedztwie szkoły zaledwie jeden budynek trafiony został pociskiem artyleryjskim.
Dobry stan obiektu pozwolił na to, że w 1945 roku do budynku wprowadziła się Państwowa Szkoła Zawodowa Żeńska. Dziewczęta mogły pobierać nauki w Liceum Odzieżowym oraz Liceum Hotelarskim II stopnia. Szkoła działała tylko przez 5 lat,
do listopada 1950 roku a dyrektorowały jej przez ten okres: Czesława Dezechy a następnie Zofia Skręcka i Waleria Małachowska. Z tego prawdopodobnie okresu pozostały
na fasadzie budynku, przy wejściu głównym, płaskie formy rzeźbiarskie, przedstawiające postacie dziewcząt, po trzy
z każdej strony skrzydła drzwiowego, wykonujących sześć typowych specjalności związanych z prowadzeniem domu,
a mianowicie: prasowanie, pranie, szycie oraz (po przeciwległej stronie) podawanie do stołu, gotowanie i sprzątanie.

szkola4

 

W 1951 roku budynek przeszedł we władanie Komitetu Wojewódzkiego PZPR, który zorganizował w nim Wojewódzki Ośrodek Szkolenia Partyjnego. Jednak ze względu na ciężką sytuację lokalową szkolnictwa w Opolu gmach został przekazany Miejskiemu Wydziałowi Oświaty i do jego murów 20 lutego 1957 roku ponownie wrócili uczniowie.
Z tą datą rozpoczęła swoją długoletnią działalność Rejonowa Szkoła Podstawowa nr 6 a jej pierwszym kierownikiem został Józef Flakus.
Ponieważ w budynku w dalszym ciągu część pomieszczeń zajmował Komitet Wojewódzki PZPR, dodatkowo zajęcia prowadziła Wieczorowa Szkoła Podstawowa dla Pracujących a zabytkową część szkoły zamieszkiwały pielęgniarki Szpitala Wojewódzkiego - nauka, ze względu na małą ilość sal lekcyjnych, odbywała się na dwie zmiany.
Z czasem, dzięki pomocy Wydziału Oświaty, instytucje te stopniowo wyprowadziły się z budynku, przekazując szkole dalsze pomieszczenia. Zabytkowy obiekt był jednak zbyt zniszczony, aby mogły korzystać z niego dzieci. Stało się to dopiero możliwe po jego remoncie, kiedy to wreszcie 19 grudnia 1959 roku oddany został do użytku. I chociaż w dalszym ciągu jeszcze kilka pomieszczeń zajmowanych było przez instytucje i osoby prywatne, to znalazło się tu na tyle miejsca, żeby urządzić pracownię biologiczną, bibliotekę, świetlicę, izbę harcerską i gabinet lekarski.

Prężnie działająca rada pedagogiczna podjęła starania o nadanie szkole imienia. Społeczność uczniowska wybrała imię Powstańców Śląskich, a 21 lutego 1964 roku odbyło się jego uroczyste nadanie. Uroczystości towarzyszył poczet sztandarowy weteranów powstań śląskich.

szkola5

 

Po siedmiu latach od tego momentu, w 50-tą rocznicę wybuchu III powstania śląskiego, na frontonie budynku odsłonięto tablicę pamiątkową W Hołdzie Bohaterom Walczącym o Polskość Śląska”. Jej fundatorem było koło ZBoWiD nr 2 w Opolu, mające od lat ścisły kontakt ze szkołą,
a tablicę wykonała społecznie załoga Huty
Małapanew”
w Ozimku.

 

szkola6

 

3 maja 1973 roku w 52 rocznicę III powstania śląskiego weterani powstań śląskich ponownie spotkali się na doniosłej uroczystości w Szkole Podstawowej nr 6 - tym razem związanej z wręczeniem młodzieży sztandaru, ufundowanego przez komitet rodzicielski. Na nowy sztandar, na którym umieszczone zostaje hasło: Żar naszych serc, trud naszych rąk – Ojczyzna” uczniowie złożyli uroczyste ślubowanie.

 

szkola7

szkola8

 

Placówka stale się rozwijała zyskując uznanie
i dobrą opinię, o czym można przeczytać w ówczesnej prasie. Dużą zasługę w tym mieli miedzy innymi Józef Flakus oraz kolejni jej dyrektorzy: Irena Gręda, Jerzy Nowak, Bronisława Rataj, Stanisława Gryszpińska, Maria Stanisławska i Bożena Telęga przed którymi stały nie lada wyzwania. Starszy, zabytkowy budynek, długo nie remontowany popadł w ruinę. Wyposażenie pracowni przeniesiono stopniowo do części głównej. W zabytkowym skrzydle najdłużej pozostała świetlica, biblioteka szkolna, gabinet pedagoga i lekarski. Aby ratować stare mury w 1991 roku z inicjatywy ks. Stefana Baldego, prałata katedry i katechety nauczającego w tej szkole oraz przy współudziale ówczesnej pani dyrektor Marii Stanisławskiej powstało Stowarzyszenie Odbudowy Szkoły, któremu przewodniczyła Wanda Górecka-Szkółka. Rok później rozpoczęły się prace budowlane. Remont trwał cztery lata. Dzięki zaangażowaniu Stowarzyszenia, komitetu rodzicielskiego a przede wszystkim dzięki ogromnemu wysiłkowi i pomocy ks. Stefana Baldego 8 listopada 1996 roku nastąpiło uroczyste otwarcie zabytkowego skrzydła szkoły.
Na uczniów czekały cztery klasy, świetlica, gabinet pedagoga, gabinet lekarski oraz biblioteka z przestronną czytelnią.
Do wyremontowania pozostawała jeszcze cenna elewacja.

10 lipca 1997 roku wyspę Pasiekę dotknęła klęska powodzi. Ogromna fala spustoszyła dolne kondygnacje obu budynków. Woda sięgająca do wysokości 3 metrów opadła dopiero
po 7 dniach. Widok, jaki się wtedy ukazał, był przerażający
– w pomieszczeniach znajdowały się poprzewracane sprzęty
i meble a posadzki pokrywała gruba warstwa mułu. Zniszczeniu uległy: sala gimnastyczna, stołówka, szatnie
i sanitariaty.

szkola10a

 

Szkoła i ówczesna pani dyrektor Maria Stanisławska ponownie stanęły przed problemem kolejnego remontu. Wsparcie finansowe nadeszło z Fundacji Deutsche Bank Stiftung Hilfe zur Selbsthilfe” z siedzibą we Frankfurcie
nad Menem. Marlehn Thieme, przewodnicząca fundacji
21 marca 1998 roku przekazała Stowarzyszeniu Odbudowy Szkoły 250 tysięcy DM. Pieniądze wsparły projekt o nazwie
Popowodziowa modernizacja SP nr 6” realizowany pod patronatem senator ziemi opolskiej, profesor Doroty Simonides oraz Polskiej Akcji Humanitarnej, kierowanej przez Janinę Ochojską. Szkoła otrzymała jeszcze dodatkowy prezent
od prezesa Zarządu Deutsche Bank Polska S.A. Rainera Müllera – 80 tysięcy złotych na wyposażenie pracowni komputerowej. Budynki szkolne powróciły swym wyglądem
do dawnej świetności, odrestaurowana została również, pod okiem konserwatora zabytków, elewacja z unikatową sztukaterią.

Reforma oświaty przyniosła nowe zmiany w systemie szkolnictwa, w wyniku których 1 września 1999 roku
w murach szkoły rozpoczęło pierwszy rok swojej pracy Publiczne Gimnazjum nr 6. Dyrektorem szkoły została Maria Stanisławska, rezygnując jednocześnie z dotychczasowo pełnionej funkcji dyrektora w Publicznej Szkole Podstawowej nr 6. Do gimnazjum przeszła stopniowo część kadry pedagogicznej wygasającej podstawówki, której całkowita działalność zakończyła się 24 czerwca 2004 roku. W szkole powstało sześć oddziałów klas pierwszych. Pierwsze osiągnięcia, jakie uczniowie zdobywali, co zresztą od lat wpisane było w dobrą tradycję poprzedniej szkoły, to sukcesy sportowe. Te sukcesy rozwijają się w dalszym ciągu i są powodem dumy uczniów oraz grona pedagogicznego. Pierwszy rocznik gimnazjalistów wprowadził do tradycji szkoły szereg imprez szkolnych, m.in. Dzień Gimnazjalisty, Święto Niepodległości, Wieczór kolęd, Dzień Europejski, Walentynki, Dzień Ziemi, Dzień Zdrowia, Dzień Sportu. Pod okiem młodych dziennikarzy powstała gimnazjalna gazetka
Małe conieco”
(co nieco). Praca koła dziennikarskiego została dostrzeżona, bowiem gazetka zdobyła w maju 2000 roku wyróżnienie
na konkursie zorganizowanym przez Bibliotekę Wojewódzką
w Opolu. Rozpoczęło pracę i w dalszym ciągu kontynuujeswoją działalność koło teatralne. Występy i przedstawienia szkolne przygotowywane przez zespół gimnazjalistów uatrakcyjniają niemal każdą imprezę szkolną. W październiku 2001 roku samorząd uczniowski zorganizował po raz pierwszy
Galę Prometeuszy”. Impreza weszła na stałe do tradycji szkoły,
a nagradzani przez uczniów nauczyciele co roku otrzymują zaszczytne statuetki.

Po trzech latach trwania gimnazjum zmienił się jego dyrektor, z dniem 1 września 2002 roku stanowisko to objęła Zofia Godlewska. Rozwinął się zakres działań szkoły. Uatrakcyjniono wiele zajęć edukacyjnych chociażby poprzez wdrożenie kilkunastu innowacji pedagogicznych z zakresu przedmiotów humanistycznych, językowych, matematyczno-przyrodniczych i sportowych. Do cyklicznych imprez gimnazjum wpisały się na stałe: Szkolny Konkurs Recytatorski – powołany do życia w 2002 roku, Międzygimnazjalny Konkurs Dziennikarski odbywający się pod honorowym patronatem Nowej Trybuny Opolskiej”, którego pierwsza edycja zainaugurowana została 26 maja 2003, Międzygimnazjalny Konkurs Pieśni Patriotycznej zapoczątkowany 10 listopada 2003 roku oraz zorganizowany
po raz pierwszy w roku szkolnym 2004/2005 Międzygimnazjalny Konkurs Tańca Nowoczesnego. Corocznie organizowane są warsztaty regionalne. Rozwija się współpraca międzynarodowa ze szkołami partnerskimi w Fumane
/koło Verony/ we Włoszech i w Mülheim /zagłębie Ruhry/
w Niemczech. Bierzemy udział w europejskim programie Socrates Comenius, w ramach którego zrealizowaliśmy wspólne projekty ze szkołami w Austrii i Słowacji. Za to przedsięwzięcie nasze gimnazjum otrzymało prestiżową nagrodę
Europrodukt 2004” uzyskaną w Ogólnopolskim Konkursie Inicjatyw Edukacyjnych, organizowanym pod patronatem Prezydenta Rzeczypospolitej, Premiera i Ministra Edukacji.

szkola9

Posiadamy certyfikat jakości Szkoła Promująca Zdrowie”.

Uczniowie i nauczyciele Publicznego Gimnazjum
nr 6 nieustannie wkładają wiele wysiłku w umacnianie tradycji szkoły i dbają o jej kreatywny rozwój.
W sukcesy
szóstki” wpisują się liczne i znaczące osiągnięcia sportowe w short-tracku, piłce siatkowej, piłce nożnej
i koszykówce. Zajmujemy pierwsze miejsca w konkursach recytatorskich i turniejach szachowych a zespół wokalno-muzyczny
Akadir” i zespól taneczny Fleks” zdobywają czołowe pozycje. Nasi uczniowie znajdują się na liście Opolskich Orłów”. Z naszego grona wywodzi się poseł na Sejm Dzieci i Młodzieży’ 2005 – reprezentant młodzieży Śląska Opolskiego na XI Sesji Sejmu Dzieci i Młodzieży.

W tym roku szkoła jeszcze raz sięgnęła do tradycji tego miejsca. Za wolą rodziców, uczniów, nauczycieli i staraniem dyrektora naszego gimnazjum Rada Miasta Opola uchwałą
z dnia 26 stycznia 2006 roku nadała Publicznemu Gimnazjum nr 6 imię Powstańców Śląskich. W maju, ponownie uroczyście jak przed laty, powitamy tak znamienitego patrona w naszych murach a szkoła otrzyma sztandar, na który uczniowie złożą ślubowanie. Żal tylko, że nie zaszczycą nas w tym dniu swoją obecnością powstańcy tamtych dni. Ich czyny pozostaną jednak w naszej pamięci, bowiem nie można kroczyć ku przyszłości zapominając o latach minionych.

opracowała Barbara Błyszczakowska

Zespół Szkół Ogólnokształcących Nr I w Opolu